*_Wilwarin_*_Kelebek*_

Başımı hafifçe kaldırıp gözlerine baktığımda konuşmak üzere kıpırdandığını farkettim.Azalan utancımın boşluğundan yararlanıp 'Nolur,bişey söyleme' diye tekrarladım.Senelerce farkedemediğim güzellikteki gözleri parladı.Düşünceyle kıvrılmış dudakları yüzüne yayıldı.Sanki ilk kez güldüğünü görüyordum.

Bazen benimle dalga geçerken dozunu kaçırır,her cümlesinin sonunda kahkahalarla gülerdi.Sinirimi bozardı o gülüş.

Bir daha baktım karşımdaki gülüşe.Havayı ciğerlerime çeker gibi içime çektim gülüşünü.Hayır,o gülüşlerden değildi bu.Eğer ortamı terketme isteği doğurmuşsaydıda nedeni öncekilerle aynı değildi.Kendimden korkuyordum.Hissettiklerimden.İçimdeki tuhaf baskı midemi bulandırdı bi an.

'Konuşmıcam' dedi güzel gülüşünü bozmadan.

Bana doğru uzandı.Bir eliyle başımı tuttu.Biliyordum bu tutuşu.Filmlerde görmüştüm.Bu benim iç çektiğim,özendiğim o tutuştu.Baş parmağı kulağımı gıdıklarken diğer parmakları boynuma doğru uzanmıştı.

İşte yine oluyordu !

Etraftaki insanlar,eşyalar,herşey ama herşey yok oluyordu zihnimde.Sadece biz kalıyorduk.Onu ilk erkek olarak hissettiğim andaki gibi.. İki gün önceki gibi..

...

Çocukluğunu biliyorum.Dengesiz,haylaz çocukluğunu.Şu an sadece beni kolladığını,oyunlarda hep benim grubumda yer aldığını ve ağladığımda gözlerinde oluşan o çaresiz buruk bakışlarını hatırlıyorum.Ama biliyorum ki anılarım sadece bunlardan ibaret değil.Her açığımı yüzüme vurmayı,söylediğim en ufak yanlış kelimeyi haftalarca uzatmayı ve herkese anlatmayı görev edinmişti sanki.Bazen gerçekten senelerce Onu nasıl çekebildiğimi sorgulardım.Sinirimden konuşamayıp içimden ona olan nefretimi tekrarladığımı anımsıyorum.Ama şu an bu hisler sanki başkalarına ait gibiydi..

+2 GÜN ÖNCE+

'Hani yarım saatlik bi yoldu bu?Ayaklarım toynak gibi oldu ya.Ve henüz görünürde yeşillikten başka bişey yok.Aklımız nerdeydiki sana uyarken.'

'Özlem,yeter! Söylenince daha mı çabuk varıcaz sanıyosun?'

'Ama akıl etmeli..'

'Kesin ya ouuf.Özlem çokta haksız sayılmaz Gündüz.Benim bile ayakkabım vurmaya başladı'

Ayaklarına baktım.Çubuk üstünde yürüyen şaklabanlar gibiydi.Ağrıyorsada hangi parçasının ağrıdığını merak ettim bi an.

Genelde şikayetlendiğim boyuma şükrediyorum arkadaşlarımın yanındayken.Oğlanlar benden uzun ama bayada yakınım hepsine.Özleme acır gözlerle baktım istemeden.

'Biliyorum,iğrenç görünüyorum' dedi yüzünü ekşiterek.

Gülümsedim.Oysa ben hafızamdaki ufak boyunu doğrulamak için bakmıştım.

Bir tutam saçını iğrenerek elinden itti ve 'Saçlarım terden tülerdi' diye söylenmeye devam etti.

Diğerleri suratını buruşturup mırıl mırıl söylenirken,Özlemin bu halleri beni güldürüyordu.Çok 'kız'dı o.

Bi an.. Bi an zaman genişledi.Tüm ayrıntılar yavaş yavaş ilerledi.Büyük çınar ağacının yerden kabarmış kökünü görmemiştim.Gördüğüm anda da çok geçti.Takılmıştım..Diğer ayağıma ağırlığımı vermeye çalışınca ayağımın altındaki taze çimenler kaydı ve çınarınkinden daha ağır bi düşüşe kendimi teslim ettim.O yorgunluk ve takılmamın şaşkınlığıyla geri kalan ayrıntıları kaçırdım.Sert bi dal belime çarptı.Sonra dolandı.Hayır,bir koldu bu.Yüzü gözlerimin önünde belirince beni kendine çektiğini anladım.Ama bir türlü diğer ayrıntıları göremiyordum.Gözümü yüzünden çekip bakamadım etrafa.Sadece O ve ben vardık.O bildiğim yüz şimdi sanki bir yabancıya aitti.Dudaklarına bakmadığım halde onu öpmek istediğimi hissettim.Telaşa kapıldım.Huzursuzca kıpırdandığımı sanıyordum ama galiba gözümü bile kırpmadım.İçimdeydi telaş..

'Dikkat etmiyorsun' diye fısıldadı. Zor konuşur gibi.. Bi azardan çok bi sitemdi sanki ses tonundaki.

Cümlesi hayalden bi bulutun dağılışı gibi dağıttı herşeyi.Güneş ışığı,ağaçlar,orman geri geldi.

Vücudu geri çekildiinde doğrulup arkadaşlarıma baktım.Ben kızardığımı hissediyordum fakat onlarda sadece bi rahatlık dalgası vardı.Gezimiz benim düşmemle bir felakete dönüşmediği için mutlu gibiydiler.Farklı bi hava hissetseler muhakkak kokusunu alırdım. Aslında şu an çokta önemli değildi ne düşündükleri..

Neydi o his? (..)