29 Haziran 2009 Pazartesi

Çok pis dalarım =)



Bi insanı sevmek ne kadar tuhaf bişey bazen. Biz tatildeyken abim Kütahyaya gelmişti. Dönüncede sadece bi defa görme imkanım oldu.. İşyerime geldi ve ben soramadım ne zaman dönüceksiniz diye. Sanki ben sormayınca dönmicek gibi düşündüm sanırım.

Ama öyle olmadı,akşam eve gidince göremedim. Bu sabahta 5te çıkmışlar yola.. Dün geldiğinde çay içmişti işyerimde. Sabah cam sehbada izini gördüm çay bardağının.Böle içim bi burkuldu.İnanmazsın uzanıp okşadım izi. Sonrada kendi kendimi garipsedim.. Çok seviyorum bildiğim gibi değil demekki =)

Bugünlerde zaten bi duygu yoğunluu var üstümde..

Dalış yapmaya gitmiştik haftasonu saroza.. Anadolunun 2+1 otobüsleri çıkmış. Tabi o yalnız,buruk 1 ben oluyorum.2 de ablamla eşi. Yanında birinin varlığı ve fuzuli konuşmalarınız olmadan otobüs tuhaf oluyo biraz.. Yalnızlığımı avutiim uyutiim dedim döndüm yanıma. Koltuk o kadar ahtapotumsu ki birinin kucaana oturdum sandım bikaç saliselik. Nolucak yapmadığım şey mi? Lisede bigün otobüsle giderken.. Afyonum patlamamış daha.. Ayakta duruyordum. Önünde durduum hatunda telaşlı bişey.Durağa gelmeden yavrum inecem ben,inecem kızım ben diye sayıklayıp durdu. Closstrofobisi geldi hatunun.Bende bi güzel çektim ellerimi. Hatunda kalkacak koltuktan ama otobüs durmadan yerinden kımıldayarak riske atmıyo kendini.Uyuz uyuz uzuvlarını bir araya toplamaya çalışıyo. Ben salağı hala elim kolum boşta bakınıyorum teyzeye. Durağa girerken bi fren çekti amcan.. Arkamdaki çocuun kucaana oturdum ben.Ama hani zaman genişler ya öyle olaylarda.Sanki saatlerce kucaandaydım. O da güya beni tutuyo.. Bi eli belimin oyuğunda bi eli karnımda.Oturuyoruz biz kardeş kardeş üst üste adamla. Döndüm bide baktım kucaandayken adama. İyi bişeyse kalkmıcam ya sanki.Nese bi anda sıçradım kalktım.Zaman normale döndü.İndim o durakta.Teyzeyide solladım çünkü muhtemelen besmele çeke çeke adım adım santimleyerek inicekti o basamakları. Öyle teyzelerdendi çünkü.O utançla durmaktansa otobüste,terbiyesiz olmayı tercih etmiştim.. Neyse,napıyordum. Bi an birinin kucağındayım sandım.Bu olay geldi aklıma tiksindim. Yanıma dönmedim bi daha yol boyunca.. Zaten dönersem arkamdaki çocuun converse'i girebilirdi aazıma. Koltuun kolu gibi uzattı iki yanıma ayaklarını hödük. Molada inerken ayaklarını aşağıya eğip öyle iniyordum.Tam korumalı otobis.



Aslında tatilimden ve dalışımdan önce size tatil yaptığımız gruptan bahsetmek istiyorum. Bikaç senedir her yaz giderlermiş saroza. Ablamlarda katılmışlardı iki senedir ama ben ilk defa bu yaz gittim. 3 sene önce evli olan bi karı-koca geçen sene hatun hamileyken gelmişler,bu senede bebekleriyle geldiler. Bi başka geçen sene hamile olan bi hatunda bu sene çocuuyla geldi. Geçen sene bekar olan arkadaşta bu sene nişanlı geldi,üç ay sonra evlenicek yani seneyede evli olarak katılıcak. Ablamla eniştemde geçen sene gittiklerinde nişanlılardı bu sene evliler. Grup düzenimize göre seneye ablam hamile olarak gitmeli. Benide bi tasa aldı. Seneye bi sevgilim olucak onunla katılıcam demekki. Tasa olan kısmı nereye sığdırıcam ben o çocuu? Araba sayısı az kişi sayısı çok.Malla mülkle işim olmadı hiç ama hakkaten arabalı bi sevgili bulmaya adamalıyım kendimi sanırım. Daha ben bu yazdan sevgilimi ezdirmeme çabasındaydım.''Yanımdan ayırmam aynı arabada olmalıyız.Yok eğer sen git ben tanımıyorum gelmicem diyen asosyal biriyse kötü. Bende gitmiyorum kardeşim.Onun olmadığı yerde işim ne'' diye düşünerek olmayan sevgilim için bi sene önceden sattım bile arkadaşlarımı. Şaka bi yana yer yer inandım kendim bile,seneye yalnız gitmiceeme.Ve bu hiç işime gelen bi durum değil. Bazen şikayet ediyorum ama iyiyim ben tekli koltukta. Çok yalnızlık çekersem arkamdakinin ayaklarına sarılırım arada napalım.. =)



Dalış olayına gelince.Dalgıç falan deilim.. Herşeyiyle denizi ve yüzmeyi çok seven bi insan olduumdan hep meraklarım içindeydi dalmak. Discovery denen bi deneme dalışı varmış.Onu yaptım.. Metrelerin falan söz konusu olduu bir dalış değil.Yinede ilk olduu için bir çok denemede ancak benimsiyormuşsun su altında nefes almayı. Hocama ilk dalıcaamı söylediğimde yüzünde bi ifade belirdi.Cesaretimi kutlama belirtisinden çok yapamıcaamdan emin gibiydi. Ben hemen tercüman oldum hislerine dedim ki hocam ilk dalanlar size sorun oluyordur heralde,hele bide bayansa.Gülümsedi hoca..

Kurşundan ağırlık takıyorlar kemere. Vücut değerlerine göre.. 1.78 e 58im.Ayaamda 38 numara dedim. Baya bi düşündü hoca ne takacam len ben sana diye. =) 4 parça kurşun taktı.8 kilo. Kemeri önünde tutup üstünden ayaklarını geçirip eğilerek bağlıyorsun beline. Nası bi ülkede yaşıyoruz ki bu işlemi kolayca yaptım diye adam takdir etti beni.Hiç ilk defa dalıyo gibi deilsiniz dedi. İnsan zaten dalgıç kıyafetiyle astronot gibi hissediyo kendini bi havalanıyosun sanky bi bk yicekmişsin gibi.. Hoca beni övdükce ben genişledim.Sana gerek yok hoca diyip cullop dalıcaktım denize..

Velhasıl keşif dalışı yaptım ve çok hoşuma gitti.Hoca sakin olmama şaşırdı. Paniklemedim hiç. Adama o bakışını yedirdim yani =) Zaten amacım oydu.Yoksa birkaç defa korktum ve çıkmak istedim ama belli bile etmedim hocaya.Denizin dibinde harika bir yaşam var. Hepinize tavsiye ederim.Ama söylemesi ayıp grubumuzdaki dalgıç bile ilk seferinde 7 defa denemesine rağmen dalamamış. Her yiğidin harcı deil =P

...

Beni dinlediğiniz için teşekkür ederim. =)

25 Haziran 2009 Perşembe

Dibe vurmak?!


Bi yolda yürüyorum.Bir yerlere gidiyorum.Aklım ermiyo bu kocaman döngüye ama hep mi hayırsız olanı istemiş kalbim? Hep mi yanlışlardaymış gözüm.Hayırlısı buymuşlarla büktüm dudaklarımı.Bekliyorum. Bu süreçte ne yapmalıyım bilmiyorum ama kocaman bi hiçlikte hissediyorum kendimi..
Hayatta sadece okumak istedim.Şu 'yeteneğim' dediklerimi mesleğime dönüştürmek istedim. Bir yılda üç şehir değiştirdim.Neresinin benim için iyi olacağına kafa patlattım saatlerce. Dersaneye başladım.Evet çok iyi bi dersane örencisi olmadım hiçbi zaman ama umutlarım vardı. Dgs yaklaştıkca şekillenen umutlarım.

Ve hala kendimi inandıramıyorum bu olaya. Dgs başvuru haftasını kaçırdım.Şu anda bir sene daha uzadı herşey.. Bütün hayallerimi bi sene dondurmam gerekli. Bunu yapıcak gücüm var mı bilmiyorum ama olmasa neye yarar?

Bu bir senedeki en zor haftam başvuru haftasıymış.Ablamın düğününden sonraki hafta. Benim işe başladığım ve işten çıkmamak için direndiğim ilk hafta. Yinede hiçbişey bahane olamaz bu aptallığıma. Hiçbi amacım kalmamış gibi hissediyorum. Hayatta en çok istediğim şey okumak ve ailemin yüzünü yere eydirmemek. Ama her ikisinide kaybettim tek bi hareketle. Hiçbi zaman abime layık bi kardeş olamıcam. En çokta o acıtıyor canımı.

Biliyorum bi hayır vardır bunda da. Denildiği gibi,unutana deil unutturana bakıcaksın.. İnş boşa deildir kalbimdeki bu sancı..

Dibe vurmak bu olsa gerek.