23 Haziran 2012 Cumartesi

Anne Yarısı

Bütün dayılar bi zaman toplanıp Almanya'ya giderlerken benim dayımın işi varmış, gidememiş. Dedem de Mısır'da yaşamıyor zaten. Almanyadan gelen çikolatam ve Mısırdaki dedemden kalan mirasım olmayacak yani hiçbir zaman. Ama bari İstanbul'da bi teyzem olsaydı.. Herkesin vardır. Bütün teyzeler İstanbulda toplanmazlar mı..

Çok değil bir ay kadar sonra teyze oluyorum bende inş. Belki benim burda teyzem yok ama güzel kuşumun bi teyzesi daha dogrusu bi annesi de burda olacak. Canı sıkıldıgında yanıma gelecek. Onu ilk ben götürücem İstanbulun her yerine. Belki ben olduğum için sevecek bu şehri. Bütün sırlarını ben bilicem. Belki evli olucam birini sevecek kadar büyüdüğünde. Eniştesiyle ikimiz taktikler vericez ona. İncinmemesini isticem. Bi kafese koysam orada yaşasa hiç canını acıtmasalar keşke diye düşünücem ama ona belli edemicem bunu. Benden hiçbişeyini saklamasın istiyorum. Başı sıkıştıgında annesinin onu anlamadıgını düşündüğü o iğrenç ergenlik dönemlerinde bana sığınsın. Geçer diyim, kendi hikayelerimi anlatayım ona. O benim ona faydam oldugunu sansın ama aslında ben ona muhtaç olayım. Onun varlıgına, bana sığınmasına.. Bütün bu tanıdık yalnızlık hislerine çare bulayım. Arabada hep benim kucaama oturmak istesin. Yüzmeyi ben öğreteyim ona. Yarasını görse bile ağlamamayı öğreteyim. İleride görünmeyen derinlikteki yaralarını sarmayı bilsin böylece.


İlk bisikletini ben almalıyım, ilk matarasını da. Prensesler gibi güzel, tertemiz olmalı benim kızım. Gerçek bi bayan olmayı gösterebilmeliyim. Hanımefendiliği.. Yürüyüp geçtiği zaman zarifliğiyle titretmeli etrafını. Benim sıpalarla çok iyi anlaşmalı. Korumalı kollamalı kardeşlerini. 


Ne olmak istiyorsa o olmalı. Kariyerin ve güzelliğin birgün son bulacağını bilerek yaşamalı. Güzel ahlakın imanlı olmanın kıymetini öğretebilmeliyim. Uuuff o kadar çok görevim var ki. Ablamlara çocuk düşündükleri dönemde Ay ben daha hazır değilim demiştim. Aslında hala değilim sanırım. Umarım beni çok sever. Büyüyüp hayatı anlamaya başladığı zaman onu hayal kırıklığına uğratacağım şekilde görmez beni inşallah.


Adını her ne kadar ben koyamamış olsam da annen sayılırım güzel Beraam. Seni hasretle bekleyen ürkek teyzene merhaba de bakalım.

1 İz bırakanlar:

Rahmi Kaynak dedi ki...

İstanbul'a aşık olduğum zamanlarda çok istemiştim bu şehirde olmayı.Öyle istemişim ki demek ki seneler sonra bu şehirde yaşamayı nasip etti Rabbım.
İstanbul'da tanıdığım teyzem olmasa da arkadaşlarım yardımcı oldular ve benim bir dönemime imzalarını attılar, biliyorsun.
Şimdi kader ve kıymetlerini daha iyi anladığım şu zamanlarda İstanbul da olmanın ve aşık olduğum şehirde yaşamanın güzelliğini yaşıyorum.Mutlulukla hemde.
Senin gibi bir teyzem olsaydı inan bu mutluluk belkide 100 le çarpılırdı. Şansının farkında olacaktır küçüğün, eminim.
Senin yeğenin olmak, samimiyetine şayan olmak ve seni yaşamak gerçekten onun en büyük şansı olacak.Sende onun hayatına imzanı atacaksın en iyi şekilde.
Yazdıkların, duyguların çok güzel fakat tek bir cümleye takılıp, Betül yine yapmışsın yapacağını deyip imreniyor ve takdir ediyorum haddim olmadan.
Senin sırf bu güzel düşüncelerinle ayrı yerin olduğunu belirtmek istiyorum.

"Güzel ahlakın, imanlı olmanın kıymetini öğretebilmeliyim. "

ne kadar derin ve anlamlı bir cümledir.

Yüreğine sağlık...